riZZy

Wat me gister gebeurde....

Kortgezegd belandde ik een cel in Alcatraz, dansde ik met de bewaker en krijg ik nu bijna tranen in m'n ogen door de erg speciale sfeer die er gister was. Het was een uitje van m'n werk, zag er vreselijk tegenop, maar het werd erg gaaf!

Na binnenkomst kwam er eerst een rechter binnen, die een verhaaltje hield over ons bedrijf en
onze vermeende banden met de onderwereld. Al snel werden we veroordeeld en gesommeerd om een lange brede donkere gang in te lopen. "Sneller, doorlopen!" Aan het einde van de gang ging een groot zoeklicht aan. Ik wisselde al wat snelle blikken uit met collega's, die ook geen enkel idee hadden wat ons te wachtten stond. Er kwam een voice over die vertelde over de oprichting van alcatraz. De gang had aan beide zijdes 2 verdiepingen met cellen, zoals je dat ook altijd in de film ziet. Tijdens het verhaal zagen we al wat gevangen boven in de cel staan en liepen er bewaaksters bovenlangs en maaken ze herrie op de spijlen van de hekken. De voiceover begon over een opstand en een hek werd zichtbaar. Meerderen van ons kregen dat door en we probeerden naar de zijkant te gaan om het hekwerk, dat dichterbij kwam, te ontvluchtten. Dat lukte niet genoeg, want opeens kwam er ook wat water uit het hekgevaarte. De voice-over stopte en we werden welkomgeheten op Alcatraz (met de intro "Hoogverdachte bezoekers").

Kort daarna werden we gesommeerd de cellen in te gaan en op de bankjes (van die houten campingdingen) te gaan zitten. We kregen soep uit gamellen en wat turks brood. Om de zoveel tijd ging er een sirene en moesten we op appèl komen. We stonden dan aan weerszijden van de gang. Dit werd gevolgd door een soort van toneelstukje of een ander soort activiteit. De bewakers (m/v) en de directeur zongen en dansten veel. Bij de hoofdmaaltijd waren er al mensen uit het publiek ingezet om het eten op te scheppen. Op een metalen bord, kregen we nasi met wat stukjes sate en een klein bakjes tiramisu.

Daarna waren we weer op het appel en haalden de vrouwelijke bewakers mensen uit het publiek. Op de achtergrond was er al een rustig muziekje. Een van de leukere bewaaksters liep op mij af en stak haar hand uit, zo van "jij gaat met me dansen". Dit gebaar werd gevolgd door mijn optrekkende wenkbrouwen, die iets zeiden als "Ja uhm, moet dat echt, hier? nu?". Het meisje was er niet van onder de indruk. Haar lieve glimlach maakte duidelijk dat ze mijn twijfel wel had opgemerkt, maar dat het allemaal niet zo erg was en ik wel gewoon kon meegaan. Ik begreep al dat we gingen dansen, maar gelet op mijn ritmegevoel, of liever het ontbreken ervan, nam ik zo min mogelijk initiatief en wachtte ik totdat zij begon. Ze legde haar handen rond mij nek en alsof ik iedere week schuifel, sloten mijn armen haast automatisch rond haar middel. In mijn ooghoeken zag ik dat het bij andere koppels anders ging. Het ene danste klassiek en het ander schuifelde ook, maar dan wat minder close. Bij vlagen was ik me bewust van het vrij grote publiek. Ik zag vooral al wat secretariaatsmedewerkers, wiens blikken me op een of andere manier aanspoorden om mijn handen wat naar beneden te verschuiven. Mijn danspartner had mij ook behoorlijk vast. Dít had ik vantevoren niet verwacht toen ik naar een personeelsuitje ging. Haar hoofd legde ze neer op mijn schouder. Wat moest ik hier mee?? Ik vond het erg fijn, maar er keken wel pakweg 60 mensen naar hoe ik met haar schuifelde. Langszaam ebde de muziek weg. We namen wat afstand en staarden elkaar even aan. Toen kwam haar hoofd dichterbij. Ze gaf me een kus op mijn wang en tegelijkertijd deed ik dat ook bij haar. Meteen daarna liep ik het publiek weer in. Zou dit bij iedere voorstelling zo gebeuren? Hoe kan het dat ik in een paar uur hiervan zo overdonderd ben geraakt. Hoe kan een beetje schuifelen en een wangkus zo veel indruk maken? (Wat ben ik voor watje?) Is dit voor haar gewoon werk? Denkt zij er nooit meer aan? Voor mij was het in elk geval een erg bijzonder moment; iets wat ik niet zal vergeten.

De voorstelling ging verder en was bij vlagen nog erg hilarisch. Voor het "slapen" las de directeur nog een (op ons bedrijf) aan gepast stukje van dikkie dik voor. Toen allemaal weer in de cellen en ging het licht voor ongeveer een halve minuut uit. Daarna moesten we, ja echt, tandenpoetsen bij wasbakken die de gang waren ingereden. Op het laatst werden we wegens goed gedrag weer vrijgelaten.

Vandaag kan ik slechts terugkijken op de mooie momenten van gister. De voorstelling heeft gemengde gevoelens bij mij achtergelaten. Enerzijds was het gewoon een erg leuke avond, anderzijds heb ik een soort van verdrietig gevoel om dat ik het meisje (en het moment) niet meer zal zien. En wellicht omdat het slechts een rol was; verliefd op een rol, een illussie, een droom...